<< La Paz | Potosí | San Pedro de Atacama >>

De weg naar Potosí

Rustdag in Ururo.
	The World's Most Boring Road. Met in de verte een van de meren van Fata M.
Niet voor het donker thuis, maar wel mooi
	Lunch achter een klein stenen muurtje voor beschutting uit de wind.
Bizar landschap
	Llama's hebben geen problemen met de steile klim.
Schapen op weg naar huis. Wij vonden ze grappig. De marktlui met hun koopwaar op kleedjes op straat iets minder.
	Dikke tegenwind (v.l.n.r. Robin, Georgine)







	Zuid-Amerikaanse variant van het computerspelletje Frogger: Alpaccar live.

	Wij
Fiets

Dikke woei

Ojo del Inca

	Kamperen aan de vulkaankrater "Oog van de Inca"
Zwemmen in de vulkaankrater "Oog van de Inca"

Potosí

	De laatste klim (800m hoogte in 15 km) naar Potosi
Aankomst in de hoogste stad ter wereld.

De bronzzen kerkklok van de kathedraal van San Francisco weegt 1600 kg.

Cerro Rico

	De beruchte berg Cerro Rico Vroeger was Potosi de rijkste stad van Zuid Amerika en even belangrijk als Parijs en Londen. De Zilvermijnen van Cerro Rico hebben Spanje steenrijk gemaakt. Het zilver is gewonnen door het invoeren van de mita waarbij alle inheemse dorpen van Peru, Bolivia en Noord-Chile per jaar een zevende deel van de mannelijke bevolking moest afstaan om te werken in Cerro Rico. De kerken van Potosí zijn dan allemaal gericht op de berg opdat er maar veel zilver gewonnen mocht worden. De berg heeft 7 miljoen indianen het leven gekost ten bate van de vroome Spaanse katholieken. Ze noemen hem ook wel de berg die mensen eet.
Verwerkingsinstallatie voor mineralen, vooral zink en tin en kleine restanten zilver

Er worden nog steeds restanten mineralen gewonnen uit de berg. Daarvoor gebruiken de indiaanse co-operativas nog steeds het in de 18e eeuw geinstalleerde materieel: handgeduwde ijzeren karren over ijzeren sporen, dynamiet en onbetrouwbare met hout gestutte gangen.
	Op zondag gaan alle mijnwerkers naar de kerk en sinds het catholisisme zijn ze ook bijna allemaal katholiek. Echter, in de mijnen gelden de wetten van de onderwereld en brengen alle mijnwerkers offers aan el Tío, de duivel, te weten: sigaretten, coca blaadjes en 96% drinkbare alcohol.

	Moisis (2e van links) en Juan Gabriel (uiterst rechts) kauwen coca bladeren om het werk de hele dag vol te kunnen houden. Juan Gabriel werkt al dertig jaar in de mijnen, vanaf zijn zesde. Volgens de cooperativas werken er geen kinderen meer in de mijnen, maar er zijn bronnen die dat betwisten. De jongste werknemers die wij zagen bij dit bedrijf waren ongeveer 15 jaar oud en deden "licht" werk, het duwen van de karretjes. De jonge werknemers zijn niet betrokken bij de explosies. Vanaf het moment dat je in de mijn gaat werken, is je levensverwachting nog 15 jaar vanwege stoflongen en instortingsgevaar.

Sucre

	Nog geen zes uur nadat we uit de mijn kwamen, nog niet bekomen van ons bezoek aan Cerro Rico, zitten we in het mooiste hotel van Sucre. We hebben moeite met de contrasten tussen arm en rijk. We hebben heel veel mensen gezien met weinig geld die hard werken, maar zelfvoorzienend en gelukkig zijn. We vroegen de mensen in de mijnen of ze het leuk vonden om daar te werken. "Er is hier niets anders," antwoordden ze lachend.
Twee jaar samen
	Ideeën opdoen voor een nieuw huis
Sucre
	Het maken van een handgemaakt kleed duurt zo'n twee maanden.

	Onze laatste avond in Sucre woonden we een dansspectakel bij waar alle verschillende Boliviaanse culturen aan bod kwamen.