 |
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
Carretera Austral
 |
|
|
 |
 |
|
|
 |
 |
|
|
 |
 |
Las Manos de Cerro Castillo.
3000 jaar oude handafdrukken van nomadenindianen en hun kinderen. Het pigment werd tijdens feesten met een blaaspijp opgespoten en diende als herkenningspunt voor andere passerende nomadenfamilies. |
Keuken van camping Los Ņires. Boven het houtgestookte fornuis hangt ons wasgoed.
De familie voorziet volledig in eigen eten en drinken: brood, eieren, groenten en vlees - alles volledig "biologisch". |
 |
 |
|
Bosque Muerto
De gletsjer heeft tijdens een harde winter dit bos bedolven. |
 |
 |
|
"Duracell" Hugh, de 56-jarige Iers-Canadese paardenhordenbouwer.
"I loooove gravel, I see all kinds of gravel!" |
 |
 |
|
Door dit ezeltje hebben we niet in de tuin gekampeerd, maar zijn we in het hostel gaan slapen. Hij volgde ons tot in de kamer. |
 |
 |
|
|
 |
 |
|
Agua mineral sin gas, por favor |
 |
 |
Behalve kippen, schapen, koeien, een paard, een hond en een kat wil Georgine nu ook geiten. |
Berggeitjes doen hun naam eer aan. |
 |
Pang!
 |
"This is not good."
Als Robin ineens hardop Engels praat, is er echt iets mis. Een deel van het frame is gebroken, bijna aan het eind van de Carretera Austral.
We zijn gaan wandelen naar het dichtsbijzijnde dorp op zoek naar een lasser. Dit dorp is Caleta Tortel, op 22 km afstand. Gelukkig wil een busje ons na een paar kilometer meenemen. |
Caleta Tortel.
Dit dorp is gesticht voor houtwinning en dat kun je zien. Er zijn geen straten. Houten trappen en gallerijen verbinden de houten huizen. In dit dorp kunnen ze elk specialistisch gereedschap voor het verwerken van hout die je je maar kunt wensen.
In dit dorp zijn geen lassers.
Als we aan mensen vragen wat we moeten doen, adviseren ze ons naar Coyhaique te gaan, ongeveer 500 km terug. |
 |
 |
De volgende ochtend besluiten we het advies op te volgen en nemen we vroeg het busje terug. Als we de twee-wekelijks bus naar Villa O'Higgins kruisen vragen we onze chauffeur te stoppen en smeken we de bus ons mee te nemen naar O'Higgins met de fiets.
Als we niet met de bus meekunnen moeten we 600 km om via Argentinie om op dezelfde bestemming aan te komen. Wij hebben al gebeld naar de busmaatschappij en aan de telefoon werd ons gezegd dat de fiets zeker niet mee kon.
"Als jullie hem in tweeen breken." zegt de chauffeur.
Georgine: "Dat is goed, als we de wielen eraf halen dan is 'ie de helft van het formaat."
Alle passagiers gaan vervolgens uit de bus om de fiets schuin achterin het gangpad kwijt te kunnen. We kunnen voorlopig verder. |
In Villa O'Higgins schijnen twee mensen te wonen die kunnen lassen. Na meer dan een uur zoeken vinden we een van hen. Met Robins kennis van techniek en Georgines Spaans leggen we de lasser uit wat we nodig hebben.
Blije gezichten: dankzij de lasser Ricardo (links) en de behulpzame Fernando (midden) is het gelukt . |
 |
 |
|
|
|
|
|
